"صارف:Hakimi/تمرین" کے نسخوں کے درمیان فرق

ویکی شیعہ سے
یہاں جائیں: رہنمائی، تلاش کریں
م
م
سطر 1: سطر 1:
ہ== عنوان==
+
== باب حطہ==
 +
'''باب حطه''' نام دری است که [[بنی‌اسرائیل]] پس از ماجرای سرگردانی در سرزمین تیه باید از آن عبور می‌کردند. آنان هنگام ورود به [[ارض موعود|سرزمین مقدس]] به امر خدا برای آمرزش [[گناهان]] خود با گفتن کلمه «حطه» باید از این در می‌گذشتند. در روایات [[شیعه]] و سنی [[امام علی(ع)]] و [[اهل بیت(ع)]] به این درب تشبیه شده‌اند.
  
'''حَدیث مَتْروک''' اس حدیث کو کہا جاتا ہے جس کے راوی پر جھوٹے ہونے کا الزام ہے اور اس کی روایات آشکار قواعد کے مخالف ہو۔ اسی طرح جن احادیث کے راوی زیادہ اشتباہ کرتے ہیں اور اہل فسق ہوں تو ان احادیث کو بھی حدیث متروک کہا جاتا ہے۔ بعض محققوں نے متروک کو مطروح کے متراف جانا ہے؛ اسی طرح بعض نے حدیث منکر بھی کہا ہے۔ند.  
+
== دستور به بنی‌اسرائیل==
 +
براساس آیات [[قرآن]] هنگامی که بنی‌اسرائیل قصد ورود به یکی از شهرهای [[ارض موعود|سرزمین مقدس]] را داشتند به امر خدا باید از دروازه‌ای مشخص وارد می‌شدند و کلمه «حطه» را بر زبان جاری می‌کردند.<ref> سوره بقره، آیه ۵۸.</ref> در روایات نام این دروازه «باب حطه» خوانده شده است.<ref> نگاه کنید به: صدوق، الامالی، ۱۳۷۶، ص۷۴، ح۶.</ref> بیشتر مفسّران <ref>برای نمونه نگاه کنید به: طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص۴۲۶؛طَبرِِسی، مجمع‌البیان، ۱۳۸۳، ج‌۱، ص‌۲۴۷؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۵.</ref> حتى مفسرانى كه قریه را شهر «أریحا» گفته‌اند <ref> طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص‌۴۲۶؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۳.</ref> «الباب» را اشاره به یكى از درهاى [[بیت المقدس]] مى‌دانند.<ref> طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص‌۴۲۷؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۵.</ref>
  
حدیث متروک، مردود احادیث کی اقسام میں سے ہے اور فقہا ان احادیث کے مضمون پر عمل نہیں کرتے ہیں۔ اہل سنت کے برخلاف شیعہ رجالی علما نے ان احادیث پر بہت کم توجہ دی ہے۔
+
کلمه حطه به معنای تنزل مقام، برداشتن بار و سنگینى [[تکلیف|تكلیف]] یا [[گناه]] از دوش انسان است.<ref>فیروزآبادی، القاموس المحیط، دارالکتب العلمیه، ج‌۲، ص۸۹۴-۸۹۵، ذیل «حط»؛ زب‍ی‍دی‌، تاج‌العروس، ج‌۱۰، ص‌۲۱۶-۲۱۷، ذیل «حطط».</ref>
 +
==تشبیه اهل‌بیت به باب حطه==
 +
در منابع [[شیعی]] [[اهل بیت (ع)]] به باب حطه تشبیه شده‌اند. از جمله در روایتی از [[پیامبر(ص)]] آمده است:
 +
:::هر كه دین مرا در پیش گرفت و روش مرا پیمود و از سنّت من پیروى كرد باید برترى امامان اهل بیت مرا بر همه امّت، باور داشته باشد. مَثَل آنها در میان این امّت همچون «باب حطّة» در میان بنى‌اسرائیل است.<ref>صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ص۷۴، ح۶ .</ref>
  
اس قسم کی احادیث کے رایوں کو متروک یا متروک الحدیث کہا جاتا ہے جو جرح کے سب سے نچلے درجے میں اور ضعیف احادیث کی سب سے ضعیف احادیث شمار ہوتی ہیں۔
+
در منابع اهل سنت نیز روایتی از پیامبر  به نقل [[ابوسعید خدری]] آمده است:
 +
:::مَثَل اهل بیت من در بین شما همچون مَثَل باب حطه در بنی‌اسراییل است هر کس از آن داخل شود بخشیده می‌شود.<ref>هیثمی، الصواعق المحرقة، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص ۱۷۹؛ سیوطی و مناوی، جامع الأحادیث، ۱۴۱۴ق، ۱۰ق، ج۸، ح ۸۹۵۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ۱۴۱۴ق، ج۹، ص۱۶۸؛ طبرانی، المعجم الصغیر، ۱۴۰۵ق، ج۲، ص۸۲.</ref>
  
==مختصر تعارف==
+
درباره این این تشبیه گفته‌اند: همان‌گونه که باب حطه برای بنی‌اسرائیل به عنوان میزان سنجش اعتقاد و ایمان بوده است [[حضرت علی(ع)]] و اهل بیت(ع) نیز میزان سنجش ایمان امت پیامبر هستند. <ref> حسینی میلانی، جواهر الکلام فی معرفة الإمامة والإمام، ۱۳۹۲ش، ج۲، ص۱۶۷.</ref> چرا که اهل بیت(ع) به منزله آن درگاهند که هر کس از بنی‌اسرائیل، به آن پناه آورد، گناهان او آمرزیده شد و هر کس به اهل بیت پیامبر(ع) پناه آورد، نجات خواهد یافت.<ref>خوانساری، ش‍رح‌ آقا جمال خوانساری ب‍ر غ‍رر‌ال‍ح‍ک‍م‌ و دررال‍ک‍ل‍م‌، ۱۳۶۶ش، ج۶، ص ۱۸۶.</ref>
حدیث متروک علم درایہ کی ایک اصطلاح ہے<ref>جمعی از پژوہشگران، فرہنگ فقہ، ۱۴۲۶ق، ج‌۳، ص۲۷۸.</ref> اور اس حدیث کو کہا جاتا ہے جس کے راوی پر جھوٹے ہونے کا الزام ہو اور کسی دوسرے راوی نے اسے نقل نہ کیا ہو نیز آشکار قواعد کے مخالف ہو؛<ref>سبحانی، اصول الحدیث، ۱۴۲۶ق، ص۹۵.</ref> اسی طرح وہ احادیث جن کے راوی جھوٹے ہونے میں مشہور ہیں ان کو بھی حدیث متروک کہا جاتا ہے؛<ref>خطیب، اصول الحدیث، ۱۴۲۸ق، ص۲۲۹.</ref> اگرچہ حدیث<ref>مامقانی، مقباس الہدایہ، ۱۳۸۵ش. ج۱، ص۳۱۵؛ مرعشلی، علوم الحدیث الشریف، ۱۴۳۳ق، ص۱۰۲.</ref> یا روایات نبوی<ref>مرعشلی، علوم الحدیث الشریف، ۱۴۳۳ق، ص۱۰۲.</ref> میں اس کا جھوٹ بولنا ظاہر نہ ہو۔اہل سنت کی مورد نظر تعریف میں حدیث متروک اس روایت کو کہا جاتا ہے جس کا راوی زیادہ اشتباہ کرتا ہے یا زیادہ فسق کرتا ہے اور زیادہ غفلت سے کام لیتا ہے۔<ref>قاسمی، قواعد التحدیث، ۱۴۲۵ق، ص۲۰۹، صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ۱۳۸۳ش، ص۱۵۶. بہ نقل از الفیہ سیوطی، ص۹۴؛ خطیب، اصول الحدیث، ۱۴۲۸ق، ص۲۲۹.</ref>
 
 
 
حدیث متروک، مردود احادیث کی اقسام میں سے ایک ہے<ref>قاسمی، قواعد التحدیث، ۱۴۲۵ق، ص۲۰۹؛ مرعشلی، علوم الحدیث الشریف، ۱۴۳۳ق، ص۹۰.</ref> اور فقہا نے اس کے مضمون پر عمل نہیں کیا ہے۔<ref>جمعی از پژوہشگران، فرہنگ فقہ، ۱۴۲۶ق، ج‌۳، ص۲۷۸.</ref>
 
 
 
حدیث شناسی کے بعض ماہرین نے حدیث متروک کے بعض مصادیق کی طرف اشارہ کیا ہے<ref> مراجعہ کریں: قاسمی، قواعد التحدیث، ۱۴۲۵ق، ص۲۰۹؛ صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ۱۳۸۳ش، ص۱۵۶.</ref> عُمر بن شَمِر کی [[جابر جعفی]] سے منقول احادیث انہی میں سے ایک نمونہ ہیں۔<ref>خطیب، اصول الحدیث علومہ و مصطلحہ، ۱۴۲۸ق، ص۲۲۹.</ref>
 
 
 
==جرح کے دوسرا مراتب سے مشابہت اور تمایز==
 
حدیث متروک کو حدیث مہجور بھی کہا جاتا ہے؛<ref>جمعی از پژوہشگران، فرہنگ فقہ، ۱۴۲۶ق، ج‌۳، ص۲۷۸.</ref> اسی طرح بعض محدثوں نے اسے حدیث منکر بھی کہا ہے۔<ref>قاسمی، قواعد التحدیث، ۱۴۲۵ق، ص۲۰۹؛ مدیرشانہ‌چی، درایہ الحدیث، ۱۳۸۸ش، ص۹۹، بہ نقل از: سیوطی، درایہ مروج، ص۶۳.</ref> اگرچہ حدیث موضوع سے مشابہت رکھتی ہے لیکن محدثین نے اسے حدیث موضوع نہیں کہا ہے؛ کیونکہ جھوٹ کا الزام ہونا، ان احادیث کو احادیث موضوع کے زمرے میں شامل نہیں کرسکتا ہے۔<ref> مرعشلی، علوم الحدیث الشریف،۱۴۳۳ق، ص۱۰۲؛ قاسمی، قواعد التحدیث، ۱۴۲۵ق، ص۲۰۹.</ref>
 
 
 
شیعہ رجال نویس عالم دین، [[عبداللہ مامقانی]] (۱۲۹۰-۱۳۵۱ھ) کا کہنا ہے کہ متروک، مطروح کا مترادف ہے اگرچہ اکثر محققین ان دونوں کے درمیان فرق کے قائل ہیں۔<ref>مامقانی، مقباس الہدایہ، ۱۳۸۵ش. ج۱، ص۳۱۶.</ref>
 
 
 
بعض نے ان اصطلاحات کی باہمی شباہت اور علم رجال کی کتابوں میں ان کے بارے میں وضاحت ذکر نہ ہونا، اور ان اصطلاحات کے استعمال کی دلیل ذکر نہ کرنا ابہام کی دلیل قرار دیا ہے۔{{نوٹ|صرف کشی نے اپنی کتاب رجال میں مدح اور قدح کو مستند کیا ہے۔(مہریزی، حدیث‌پژوہی، ۱۳۹۰ش، ج۱، ص۱۱۳.)}} اور ان کا کہنا ہے کہ ان اصطلاحات کی وضاحت کے بارے میں رجالیوں کے نظرئے کو جاننے کے لیے کوئی راستہ نہیں ہے۔<ref>مراجعہ کریں: مہریزی، حدیث پژوہی، ۱۳۹۰ش، ج۱، ص۱۱۳.</ref>
 
 
 
==رتبہ اور استعمال==
 
[[علم رجال]] میں حدیث متروک کے راویوں کو متروک یا متروک الحدیث کہا جاتا ہے۔<ref>ابن غضائری، الرجال، ۱۴۲۲ق، ص۴۸، ۷۸. </ref> یہ الفاظ، علم رجال کی کتابوں میں «کذاب» «وضاع» جیسے الفاظ کی طرح راوی کے جرح اور قدح پر دلالت کرتے ہیں۔<ref>کجوری شیرازی، الفوائد الرجالیة، ۱۴۲۴ق، ص۱۲۰.</ref>
 
 
 
متروک یا متروک الحدیث، اہل سنت کی رجالی کتابوں میں زیادہ استفادہ ہوا ہے اور درایت کی کتابوں میں اس کی توضیح دیا ہے؛<ref>مامقانی، مقباس الہدایہ، ۱۳۸۵ش. ج۱، ص۳۱۵.</ref> لیکن یہ اصطلاح، شیعہ رجالی قدیم مآخذ جیسے رجال نجاشی اور رجال شیخ طوسی میں مورد توجہ قرار نہیں پایی ہے۔{{نوٹ|مامقانی کا کہنا ہے کہ یہ اصطلاح شیعہ اکثر درایت اور حدیث شناسی کی کتابوں میں مورد توجہ قرار نہیں پائی ہے۔(مامقانی، مقباس الہدایہ، ۱۳۸۵ش. ج۱، ص۳۱۵.)}} اور صرف [[رجال ابن غضائری (کتاب)|رجال ابن غضائری]] میں بعض افراد کے لئے استعمال ہوئی ہے؛<ref>ابن غضائری، الرجال، ۱۴۲۲ق، ص۴۸، ۷۸.</ref> اگرچہ اسی معنی میں بعض دیگر عبارتیں جیسے؛ {{عربی|«و حدیثه لیس بذکر النقی»}}،<ref>نجاشی، رجال، ۱۳۶۵ش، ص۱۹.</ref> یا {{عربی|«کان مختلط الامر فی حدیثه»}}<ref>نجاشی، رجال، ۱۳۶۵ش، ص۱۷۲.</ref> یا {{عربی|«کان ضعیفا فی حدیثه»}}<ref>طوسی، رجال الطوسی، ۱۴۱۵ق، ص۴۸.</ref> و یا «فی حدیثه نظر»<ref>طوسی، رجال الطوسی، ۱۴۱۵ق، ص۳۹.</ref> رجال کی کتابوں میں ملتی ہیں۔
 
 
 
بعض متاخر محققین نے حدیث متروک یا متروک الحدیث کو حدیثِ ضعیف کی اقسام<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ۱۳۸۳ش. ص۱۵۶؛ خطیب، اصول الحدیث، ۱۴۲۸ق، ص۲۲۹.</ref> یا احادیث کے اقسام کی چاروں مشترکات<ref>سبحانی، اصول الحدیث و احکامہ، ۱۴۲۶ق، ص۹۵.</ref> یا [[خبر واحد]] کی اقسام<ref>جمعی از پژوہشگران، فرہنگ فقہ، ۱۴۲۶ق، ج‌۳، ص۲۷۸.</ref> یا [[جرح]] کے مراتب<ref>جدیدی‌نژاد، دانش رجال از دیدگاہ اہل سنت، ۱۳۸۱ش، ص۱۵۷؛ حافظیان، رسائل فی درایة الحدیث، ۱۳۸۴ش، ج۱، ص۲۲۸، ۴۹۲.</ref> میں ذکر کیا ہے۔
 
 
 
اہل سنت کی رجالی اور حدیث شناسی کی کتابوں میں جرح و تعدیل کے مراتب کے لئے جو الفاظ بیان ہوئے ہیں<ref>جدیدی‌نژاد، دانش رجال از دیدگاہ اہل سنت، ۱۳۸۱ش، ص۱۵۷-۱۶۱.</ref> ان میں متروک الحدیث کا مرتبہ، ابن ابی حاتم کے بقول، جرح کے سب سے بدترین مرتبے پر واقع ہے۔<ref>جدیدی نژاد، دانش رجال از دیدگاہ اہل سنت، ۱۳۸۱ش، ص۱۶۱.</ref> حدیث متروک کو ضعیف احادیث میں سب سے نچلے درجے کی حدیث جانتے ہیں۔<ref>خطیب، اصول الحدیث، ۱۴۲۸ق، ص۲۳۰؛ مامقانی، مقباس الہدایہ، ۱۳۸۵ش. ج۱، ص۳۱۵.</ref>
 
  
 
==متعلقہ مضامین==
 
==متعلقہ مضامین==
{{ستون آ|3}}
+
{{ستون آ|2}}
*[[حدیث صحیح]]
+
* [[طور سیناء]]
*[[حدیث موثق]]
+
* [[بقعہ مبارکہ]]
*[[حدیث حسن]]
 
*[[حدیث ضعیف]]
 
*[[حدیث مسند]]
 
*[[حدیث مرسل]]
 
*[[حدیث موضوع]]
 
 
{{خاتمہ}}
 
{{خاتمہ}}
  
سطر 46: سطر 26:
 
==مآخذ==
 
==مآخذ==
 
{{مآخذ}}
 
{{مآخذ}}
* ابن غضائری، احمد بن حسین، الرجال، قم، موسسہ علمی فرہنگی دارالحدیث، ۱۴۲۲ھ۔
+
*ابن حجر هیثمی، احمد، الصواعق المحرقة، تحقیق عبد الرحمن بن عبد الله التركی و كامل محمد الخراط، لبنان، مؤسسة الرسالة، چاپ اول، ۱۴۱۷ق.
* جدیدی نژاد، محمد رضا، دانش رجال از دیدگاہ اہل سنت، قم، موسسہ علمی فرہنگی دارالحدیث، ۱۳۸۱شمسی ہجری۔
+
*ابن عادل، عمر بن‌ علی، اللباب فی علوم الکتاب، بیروت، دارالكتب العلمیة، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
* جمعی از پژوہشگران، زیر نظر سیدمحمود ہاشمی شاہرودی، فرہنگ فقہ مطابق مذہب اہل‌بیت(ع)، قم، مؤسسہ دائرۃ المعارف فقہ اسلامی بر مذہب اہل‌بیت(ع)، ۱۴۲۶ھ۔
+
*حسینی میلانی، سیدعلی، جواهر الکلام فی معرفة الإمامة والإمام، قم، مرکز الحقایق الاسلامیه، ۱۳۹۲ش.
* حافظیان، ابوالفضل، رسائل فی درایۃ الحدیث، قم، موسسہ علمی فرہنگی دارالحدیث، چاپ دوم، ۱۳۸۴شمسی ہجری۔
+
*خوانساری، محمد بن حسین، ش‍رح‌ آقا جمال خوانساری ب‍ر غ‍رر‌ال‍ح‍ک‍م‌ و دررال‍ک‍ل‍م‌، تصحیح میرجلال الدین حسینی ارموی، تهران، دانشگاه تهران، چاپ چهارم، ۱۳۶۶ش.
* خطیب، محمد عجاج، اصول الحدیث علومہ و مصطلحہ، بیروت، دارالفکر، ۱۴۲۸ھ۔
+
*زبیدی، محمد بن محمد، تاج‌العروس، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۴ق.
* سبحانی، جعفر، اصول الحدیث و احکامہ فی علم الدرایۃ، قم، موسسہ النشر الاسلامی، ۱۴۲۶ھ۔
+
*سیوطی و مناوی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر و عبد الرؤرف بن محمد، جامع الأحادیث، ۱۴۱۴ق.
* صبحی صالح، موسی، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمہ عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوہ، ۱۳۸۳شمسی ہجری۔
+
*صادقی تهرانی، محمد، الفرقان، قم، فرهنگ اسلامی، ۱۳۶۶ش.
* طوسی، محمد بن حسن، رجال الطوسی، قم، موسسہ نشر اسلامی، ۱۴۱۵ھ۔
+
*صدوق، محمد بن علی، الامالی، تحقیق محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ۱۳۷۶ش.
* قاسمی، جمال الدین، قواعد التحدیث من فنون المصطلح الحدیث، بیروت، منشورات مروان رضوان دعبول، ۱۴۲۵ھ۔
+
*طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، تحقیق محمد شكور محمود الحاج أمریر، بیروت-عمان، دار عمار، چاپ اول، ۱۴۰۵ق.
* کجوری شیرازی، محمدمہدی، الفوائد الرجالیۃ، قم، موسسہ علمی فرہنگی دارالحدیث، ۱۴۲۴ھ۔
+
*طبری، محمد بن جریر، جامع البیان، بیروت، دار المعرفة، بی‌تا.
* مامقانی، عبداللہ، مقباس الہدایۃ، قم، نشر دلیل ما، ۱۳۸۵شمسی ہجری۔
+
*فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، بیروت، دارالکتب العلمیه، بی‌تا.
* مدیرشانہ‌چی، کاظم، درایۃ الحدیث، قم، دفتر انشارات اسلامی، ۱۳۸۸شمسی ہجری۔
+
*هیثمی، علی بن ابوبکر، مجمع الزوائد، تحقیق حسین سلیم أسد الدّارانی، دمشق، دَارُ المَأْمُون لِلتُّرَاثِ، ۱۴۱۴ق.
* مرعشلی، یوسف، علوم الحدیث الشریف، بیروت، دارالمعرفہ، ۱۴۳۳ھ۔
 
* مہریزی، مہدی، حدیث پژوہی، قم، موسسہ علمی فرہنگی دارالحدیث، چاپ دوم، ۱۳۹۰شمسی ہجری۔
 
* نجاشی، احمد بن علی، فہرست اسماء مصنفی الشیعہ، قم، موسسہ نشر اسلامی، ۱۳۶۵شمسی ہجری۔
 
 
{{خاتمہ}}
 
{{خاتمہ}}
  
{{علوم حدیث}}
+
==بیرونی روابط==
 +
* مقاله باب در [http://rch.ac.ir/article/Details?id=5416 دانشنامه جهان اسلام]
 +
 
 +
{{بنی‌اسرائیل}}
 +
{{فضائل اهل بیت}}

نسخہ بمطابق 09:31, 16 اگست 2019

باب حطہ

باب حطه نام دری است که بنی‌اسرائیل پس از ماجرای سرگردانی در سرزمین تیه باید از آن عبور می‌کردند. آنان هنگام ورود به سرزمین مقدس به امر خدا برای آمرزش گناهان خود با گفتن کلمه «حطه» باید از این در می‌گذشتند. در روایات شیعه و سنی امام علی(ع) و اهل بیت(ع) به این درب تشبیه شده‌اند.

دستور به بنی‌اسرائیل

براساس آیات قرآن هنگامی که بنی‌اسرائیل قصد ورود به یکی از شهرهای سرزمین مقدس را داشتند به امر خدا باید از دروازه‌ای مشخص وارد می‌شدند و کلمه «حطه» را بر زبان جاری می‌کردند.[1] در روایات نام این دروازه «باب حطه» خوانده شده است.[2] بیشتر مفسّران [3] حتى مفسرانى كه قریه را شهر «أریحا» گفته‌اند [4] «الباب» را اشاره به یكى از درهاى بیت المقدس مى‌دانند.[5]

کلمه حطه به معنای تنزل مقام، برداشتن بار و سنگینى تكلیف یا گناه از دوش انسان است.[6]

تشبیه اهل‌بیت به باب حطه

در منابع شیعی اهل بیت (ع) به باب حطه تشبیه شده‌اند. از جمله در روایتی از پیامبر(ص) آمده است:

هر كه دین مرا در پیش گرفت و روش مرا پیمود و از سنّت من پیروى كرد باید برترى امامان اهل بیت مرا بر همه امّت، باور داشته باشد. مَثَل آنها در میان این امّت همچون «باب حطّة» در میان بنى‌اسرائیل است.[7]

در منابع اهل سنت نیز روایتی از پیامبر به نقل ابوسعید خدری آمده است:

مَثَل اهل بیت من در بین شما همچون مَثَل باب حطه در بنی‌اسراییل است هر کس از آن داخل شود بخشیده می‌شود.[8]

درباره این این تشبیه گفته‌اند: همان‌گونه که باب حطه برای بنی‌اسرائیل به عنوان میزان سنجش اعتقاد و ایمان بوده است حضرت علی(ع) و اهل بیت(ع) نیز میزان سنجش ایمان امت پیامبر هستند. [9] چرا که اهل بیت(ع) به منزله آن درگاهند که هر کس از بنی‌اسرائیل، به آن پناه آورد، گناهان او آمرزیده شد و هر کس به اهل بیت پیامبر(ع) پناه آورد، نجات خواهد یافت.[10]

متعلقہ مضامین

حوالہ جات

  1. سوره بقره، آیه ۵۸.
  2. نگاه کنید به: صدوق، الامالی، ۱۳۷۶، ص۷۴، ح۶.
  3. برای نمونه نگاه کنید به: طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص۴۲۶؛طَبرِِسی، مجمع‌البیان، ۱۳۸۳، ج‌۱، ص‌۲۴۷؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۵.
  4. طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص‌۴۲۶؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۳.
  5. طبری، جامع‌البیان، دار المعرفة، ج‌۱، ص‌۴۲۷؛ ابن عادل، اللباب فی علوم الکتاب، ۱۴۱۹ق، ج‌۲، ص‌۹۵.
  6. فیروزآبادی، القاموس المحیط، دارالکتب العلمیه، ج‌۲، ص۸۹۴-۸۹۵، ذیل «حط»؛ زب‍ی‍دی‌، تاج‌العروس، ج‌۱۰، ص‌۲۱۶-۲۱۷، ذیل «حطط».
  7. صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ص۷۴، ح۶ .
  8. هیثمی، الصواعق المحرقة، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص ۱۷۹؛ سیوطی و مناوی، جامع الأحادیث، ۱۴۱۴ق، ۱۰ق، ج۸، ح ۸۹۵۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ۱۴۱۴ق، ج۹، ص۱۶۸؛ طبرانی، المعجم الصغیر، ۱۴۰۵ق، ج۲، ص۸۲.
  9. حسینی میلانی، جواهر الکلام فی معرفة الإمامة والإمام، ۱۳۹۲ش، ج۲، ص۱۶۷.
  10. خوانساری، ش‍رح‌ آقا جمال خوانساری ب‍ر غ‍رر‌ال‍ح‍ک‍م‌ و دررال‍ک‍ل‍م‌، ۱۳۶۶ش، ج۶، ص ۱۸۶.


مآخذ

  • ابن حجر هیثمی، احمد، الصواعق المحرقة، تحقیق عبد الرحمن بن عبد الله التركی و كامل محمد الخراط، لبنان، مؤسسة الرسالة، چاپ اول، ۱۴۱۷ق.
  • ابن عادل، عمر بن‌ علی، اللباب فی علوم الکتاب، بیروت، دارالكتب العلمیة، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
  • حسینی میلانی، سیدعلی، جواهر الکلام فی معرفة الإمامة والإمام، قم، مرکز الحقایق الاسلامیه، ۱۳۹۲ش.
  • خوانساری، محمد بن حسین، ش‍رح‌ آقا جمال خوانساری ب‍ر غ‍رر‌ال‍ح‍ک‍م‌ و دررال‍ک‍ل‍م‌، تصحیح میرجلال الدین حسینی ارموی، تهران، دانشگاه تهران، چاپ چهارم، ۱۳۶۶ش.
  • زبیدی، محمد بن محمد، تاج‌العروس، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۴ق.
  • سیوطی و مناوی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر و عبد الرؤرف بن محمد، جامع الأحادیث، ۱۴۱۴ق.
  • صادقی تهرانی، محمد، الفرقان، قم، فرهنگ اسلامی، ۱۳۶۶ش.
  • صدوق، محمد بن علی، الامالی، تحقیق محمدباقر کمره‌ای، تهران، کتابچی، ۱۳۷۶ش.
  • طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، تحقیق محمد شكور محمود الحاج أمریر، بیروت-عمان، دار عمار، چاپ اول، ۱۴۰۵ق.
  • طبری، محمد بن جریر، جامع البیان، بیروت، دار المعرفة، بی‌تا.
  • فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، بیروت، دارالکتب العلمیه، بی‌تا.
  • هیثمی، علی بن ابوبکر، مجمع الزوائد، تحقیق حسین سلیم أسد الدّارانی، دمشق، دَارُ المَأْمُون لِلتُّرَاثِ، ۱۴۱۴ق.

بیرونی روابط

سانچہ:بنی‌اسرائیل سانچہ:فضائل اهل بیت